Ποιό κορίτσι μεγαλώνει σήμερα έναν χρόνο;

Αυτό που μεγάλωσε δίπλα μου από μωρό χωρίς να κλαίει. Που κάνει και τα δικά μου παιδιά να μην κλαίνε. Που είχε πάντα μια παιδική σοφία και ωριμότητα, που πατάει φρένο και γκάζι ταυτόχρονα για να σιγουρευτεί πριν κάνει κάτι. Αυτό το κορίτσι που γιορτάζει είναι αυτό που στα μάτια της έβλεπα το δικό μου…

Το μαντήλι

Έντεκα χρόνια πριν μου χάρισαν ένα μαντήλι. Το φορούσα όπως ήθελα, στο λαιμό, στο χέρι. Το έπλενα στο πλυντήριο κι άλλες φορές γέμιζα ένα μικρό λεκανάκι και το άφηνα να μουλιάσει. Μύριζε όμορφα, δεν το αποχωριζόμουν ποτέ. Κοιμόμουν και ξύπναγα μαζί του. Μετά μου χάρισαν άλλο ένα μαντήλι. Το δέχτηκα με χαρά. Τα ταίριαζα μεταξύ…

Απέναντί μου στον καναπέ ένα κορίτσι

Πήγα και την ξύπνησα και σήμερα το πρωί για το σχολείο. Μέσα στην κουβέρτα της μοιάζει μικρή με τα μαλλιά ανακατωμένα πάνω στο πρόσωπο. Εντάξει μαμά μου είπε, θα σηκωθώ και μετά ήρθε στην κουζίνα για μια αγκαλιά. Κάναμε ό,τι κάνουμε κάθε πρωί και πρόλαβε να καθίσει λίγο στον καναπέ και είπαμε δυο κουβέντες μέχρι…

Η προσοχή ως προσευχή

Διάβαζα προχτές κάπου ότι η προσοχή που δίνουμε σε αυτά που κάνουμε, σε αυτά που ακούμε, στον απέναντι μας που μας μιλάει είναι / ή θα έπρεπε να είναι σαν προσευχή. Δεν χρειάζεται να είσαι θρησκόληπτος για να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό. Νιώθω ότι την έχασα την αίσθηση της προσοχής μου τον τελευταίο χρόνο λόγω…

Καινούρια, πίσω, σελίδα

Ήταν μια προσεκτικά σχεδιασμένη διαδρομή. Ίσως και η πιο οργανωμένη εξόρμηση του τελευταίου χρόνου, αν σκεφτείς ότι όλη μου η ζωή δεν είχε πρόγραμμα, παρά μόνο μια πλασματική αίσθηση ότι μπορώ να ελέγξω κάτι. Η ζωή μου τους τελευταίους μήνες είχε μια αδιάφορη γεύση, σχεδόν στιφή, όπως όταν σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ λίγο…

Distraction pretzels

ΠΡΟΣΟΧΗ. Αυτό το ποστ περιέχει αποξηραμένο κρεμμύδι που τυχαίνει να είναι η τελευταία μου έμμονη ιδέα μαζί με τον κουρκουμά. Δεν ξέρω αν το έχω γράψει ποτέ αυτό αλλά λατρεύω τα πρέτζελ και όταν τα παλιά χρόνια πηγαίναμε στο εξωτερικό, είχα λατρέψει το πόσο εύκολο ήταν να βρεις αυτά τα πεντανόστιμα ψωμάκια πάμφθηνα στο σουπερμάρκετ….

Συζητήσεις στην καραντίνα

Τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας οι συζητήσεις μου με ενήλικο άτομο περιορίζονται στο εξής ένα: τον συγκάτοικο στην τρέλα, τον σύζυγο καραντίνας, τον φίλο μου και συνοδοιπόρο στη ζωή. Μα τι λέμε άραγε όλη τη μέρα, τόσους μήνες, έναν χρόνο τώρα, με ελάχιστες συναναστροφές λόγω αυτοπεριορισμού, σταυρού στο χέρι, υποχρεωτικού εγκλεισμού και απουσίας του για…

Γονιός στην πανδημία

Αν πριν από έναν χρόνο σου έλεγαν αυτό ακριβώς που αισθάνεσαι σήμερα, δεν θα το πίστευες σωστά; Ούτε πως θα έχει γίνει η ζωή σου, πόσες ζωές θα είχαν χαθεί, πόσες θα είχαν καταστραφεί, πόσο δύσκολα και βαθιά χαραγμένα είναι όλα στο μυαλό μας, ακόμη κι αν δεν μας έχει αγγίξει ο ίδιος ο ιός…

Παρασκευή

Σήμερα Παρασκευή μετά από μια εβδομάδα τηλεκπαίδευσης που μας φάνηκε σαν ένας μήνας (μεσολάβησε και διήμερος χειμώνας ίσως για αυτό) δεν έχω να πω πολλά και είμαι σε default mode. Μου αρέσει όμως να επιστρέφω εδώ και να ξεφορτώνω σκέψεις, να ξεκαθαρίζω τα ποστ ιτ στο μυαλό μου. Εδώ και μερικές ημέρες με παίρνει συνέχεια…

Παρασκευή

Την προηγούμενη Παρασκευή δεν έγραψα, να μου βάλετε απουσία. Δεν πιστεύω έστω και ένας από εσάς να είδε παραπάνω από ένα επεισόδιο από το Firefly Lane που βγήκε πριν λίγες ημέρες στο Netflix. Ω έπρεπε να δείτε όλες τις μεγάλες προσδοκίες που είχα να δω Kristin Hannah στη μικρή οθόνη να γκρεμίζονται στα πρώτα λεπτά…